Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bełchatowie

UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2025 roku około godziny 14:15 I. Ś. wbrew woli swoich rodziców zabrał kluczyki od samochodu osobowego F. (...) o nr rej. (...) (...) i wyjechał nim z miejsca zamieszkania pomimo braku uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Następnie poruszał się drogą publiczną - ulicą (...) w B. i z nadmierną przejechał przez rondo uszkadzając ogumienie w aucie, co uniemożliwiło mu dalszą jazdę. Na miejsce zdarzenia przyjechał patrol Policji, który zastał obwinionego siedzącego w aucie. Został on następnie przewieziony do Szpitala Wojewódzkiego w B., gdyż deklarował, iż chciał popełnić samobójstwo. Infrastruktura drogowa nie została uszkodzona. W czasie przejazdu przez rondo nie było na nim żadnych innych pojazdów.

/zeznania M. K. k. 10-11/

I. Ś. nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Wykazuje cechy osobowości dyssocjalnej oraz jest osobą autystyczną. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Jego stan psychiczny nie stanowi przeszkody do tego aby bez obrońcy prowadzić samodzielną i rozsądną obronę.

/pisemna opinia sądowo – psychiatryczna k. 23-24/

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że obwiniony I. Ś. dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał zgodnie z treścią zeznań M. K., gdyż nie budziły one żadnych wątpliwości odnośnie swojej prawdziwości. Były one spójne, rzeczowe i logiczne oraz znajdowały odbicie w notatce urzędowej sporządzonej w bezpośredniej bliskości czasowej od interwencji, którą przeprowadzał. Ponadto w najmniejszy stopniu nie były kwestionowane przez obwinionego.

Opinia biegłej, która posiada wiadomości specjalne oraz badała obwinionego jest jasna, wnikliwa, logiczna oraz zupełna. Dlatego też, należało przyznać jej moc dowodową.

Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że I. Ś. w dniu 14 czerwca 2025 roku około godz. 14:15 na ul. (...) w B., woj. (...), kierował samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) (...) po drodze nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Opisane powyżej zachowanie obwinionego wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 94 § 1 kw, gdyż kierował on po drodze publicznej autem osobowym, które niewątpliwie jest pojazdem mechanicznym, a nie posiadał przy tym uprawnień do tego. I. Ś. nie posiada bowiem umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę, a poza tym, nie dysponuje odpowiednim dokumentem stwierdzający posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem.

W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionemu na podstawie art. 94 § 1 kw grzywna w wysokości 1500 złotych odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu I. Ś.. Ponadto zaś, pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do niego, a także czyni zadość potrzebie społecznego oddziaływania.

W tym miejscu podkreślić należy, że zachowanie obwinionego nie posiadało charakteru incydentalnego, gdyż I. Ś. już nie pierwszy raz zabrał kluczyki od auta rodziców i kierował nim wbrew ich woli. Sądowi z urzędu wiadomym bowiem jest, że o taki sam czyn, który miał mieć miejsce 7 marca 2025 roku został on obwiniony w sprawie sygn. akt II W 394/25. Ponadto zaś, sposób w jaki obwiniony kierował autem wskazuje, że ewidentnie nie posiada on umiejętności kierowania samochodami, gdyż w taki sposób przejechał przez rondo, że uszkodził ogumienie pojazdu.

W związku z tym, mając na uwadze:

- wysoki stopień winy, tzn. jaskrawe niedochowanie wierności prawu,

- pobudki i postępowanie zasługujące na szczególne potępienie tzn. sprzeniewierzenie się woli rodziców oraz właścicieli auta i zrobienie im w ten sposób na złość,

- sposób działania, tzn. sforsowanie ronda i przejazd przez nie prędkością niedostosowaną do tego oraz uszkodzenie opon,

- sposób życia przed popełnieniem, tzn. podobne zachowanie trzy miesiące wcześniej;

uzasadniony jest wniosek, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczenia obwinionego jest bardzo znaczny, a najlepiej odpowiada mu wyżej wymieniona kara grzywny, która i tak stanowi dolną granicę ustawowego zagrożenia za taki czyn.

W przypadku wykroczenia z art. 94 § 1 kw obligatoryjnie orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów. Dlatego też, Sąd w oparciu o art. 94 § 3 kw orzekł wymieniony środek karny. Stosownie do treści art. 29 § 1 kw zakaz wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Mając na uwadze uprzednią niekaralność obwinionego, Sąd orzekł zakaz w wysokości dolnej granicy ustawowego zagrożenia, tzn. na okres 6 miesięcy.

Z uwagi na to, że obwiniony jest uczniem, Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw zwolnił go z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, gdyż byłoby to dla niego zbyt uciążliwe.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku dnia 17 grudnia 2025 r.