Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bełchatowie

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2025 r. r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. – st. sierż. S. W. i post. E. B., w ramach pełnionej służby, przeprowadzali statyczny pomiar prędkości w B., na ul (...), przy pomocy laserowego przyrządu pomiarowego firmy (...) Inc. o nazwie U. (...) -20 100 LR i nr seryjnym (...) , posiadającym ważne świadectwo legalizacji wydane przez dyrektora Okręgowego (...) Miar. Przed rozpoczęciem pomiarów prędkości funkcjonariusze wykonali wymagane prawem testy prędkości zerowej, odległości stałej oraz wyświetlacza i przyrządów celowniczych urządzenia.

/notatki urzędowe k.7, 11a-12, zeznania świadka E. B. k. 44 verte-45, 16, świadectwa legalizacji k. 13, 48 i 54, certyfikaty kalibracji k. 49 i 55, zeznania świadka S. W. k. 59-60/

Odcinek drogi, na którym kontrola prędkości była prowadzona, znajduje się na terenie miasta, a więc na obszarze zabudowanym, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym), a znaki D-42 „obszar zabudowany” ustawione są na wszystkich drogach wjazdowych.

/mapki oraz fotografie sytuacyjne k. 50-53/

O godzinie 21:45 st. sierż. S. W. dokonał pomiaru prędkości samochodu osobowego marki H. o numerze rejestracyjnym (...) nadjeżdżającego od ul. (...) – wynik pomiaru 76 km/h. Kiedy pojazd minął patrol policji, zaczął przyspieszać. Wówczas st. sierż. S. W. dokonał kolejnego pomiaru prędkości oddalającego się H., z wynikiem - 82 km/h. W związku z zarejestrowanymi przekroczeniami prędkości patrol policji udał się za pojazdem H., a następnie zatrzymał go do kontroli drogowej w rejonie sklepu (...), na ul. (...). Przed przystąpieniem do kontroli st. sierż. S. W. przedstawił się podając stopień, imię i nazwisko oraz powód kontroli drogowej, a następnie wylegitymował kierującego, którym okazał się B. M..

/notatki urzędowe k.7, 11a-12, zeznania świadka E. B. k. 44 verte-45, 16, zeznania świadka S. W. k. 59-60/

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów w zakresie przekroczenia przez obwinionego dozwolonej prędkości przyjąć należało, iż pomiar prędkości wykonany był prawidłowo. Przeprowadzony został bowiem przy użyciu urządzenia, które posiadało ważne świadectwo legalizacji oraz przez funkcjonariusza do tego przeszkolonego i uprawnionego, który nie miał żadnych wątpliwości co do poprawności przeprowadzenia wymienionej czynności,

Sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w oparciu o uznane za wiarygodne zeznania świadków: S. W. i E. B., które były spójne, logiczne i konsekwentne. Jako funkcjonariusze Policji i osoby obce dla obwinionego, nie mieli oni bowiem powodu, by bezpodstawnie obciążać B. M.. Ponadto Sąd wziął pod uwagę treść notatek urzędowych, która korespondowała z zeznaniami wymienionych funkcjonariuszy. Za w pełni wiarygodny Sąd uznał również materiał dowodowy w postaci ważnego świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego (...) 20-20 100 LR o numerze seryjnym (...) , którym dokonano pomiarów prędkości w przedmiotowej sprawie, bowiem wydany on został przez uprawniony organ państwowy powołany do kontroli takich urządzeń i którego pracownicy posiadają niezbędną wiedzę i umiejętności w tym zakresie. Sąd zmienił jednak opis czynu uznając obwinionego B. M. za winnego tego, że w dniu 19 czerwca 2025 r. około godziny 21:45 na ul. (...) w B., województwo (...), jechał jako kierujący samochodem osobowym marki H. o numerze rejestracyjnym (...) i przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o 29 km/h, jadąc z prędkością 79 km/h, tj, czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92a § 1 kw.

Brak jest natomiast przesłanek mogących stanowić podstawę do uznania za wiarygodne wyjaśnień obwinionego, którego wypowiedzi nie były miarodajnym źródłem ustaleń faktycznych czynionych w sprawie, gdyż nie znalazły potwierdzenia w zebranych dowodach, które w ocenie Sądu ze wskazanych powyżej przyczyn posiadają przymiot wiarygodności. Przeczą im nadto zasady logiki i doświadczenia życiowego. Stanowisko takie Sąd wywiódł w oparciu o wszechstronną analizę całego dostępnego materiału dowodowego.

Ze wskazanych względów wyjaśnienia obwinionego ocenione zostały w określony powyżej sposób.

Sąd odmówił także wiary wypowiedziom świadka A. M., kwestionującego dopuszczenie się przez jego syna B. M. zarzucanego mu czynu. Świadek ów podjął próbę pomocy obwinionemu, jednakże jego zeznania pozostawały w opozycji z dowodami, którym dano wiarę.

Sąd, doprecyzowując opis czynu zgodnie ze znamionami wykroczenia wskazanymi w przepisach ustawy wziął pod uwagę treść § 21 pkt 2 ppkt a) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1081 ze zm.), z którego wynika, iż wartość dopuszczalnych błędów granicznych przyrządu pomiarowego podczas badań i sprawdzeń poza laboratorium wynosi +/- 3 km/h - dla prędkości do 100 km/h. Przyjmując, że wymagana ustawowo prawna kontrola metrologiczna urządzeń pomiarowych przeprowadzana przez Główny Urząd Miar odbywa się w warunkach laboratoryjnych, a nie poza laboratorium, uznać należało, że w czasie wykonywania pomiaru prędkości samochodu H. kierowanego prze B. M., poruszał się on z prędkością 79 km/h. Sąd miał w tej mierze na uwadze również dyspozycję art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpsw.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia czynu z art. 92a § 1 kw i wymierzył mu karę grzywny, bowiem odcinek drogi, po którym poruszał się obwiniony, bez żadnej wątpliwości znajduje się na obszarze zabudowanym i obowiązuje na nim ograniczenie prędkości do 50 km/h. W związku z tym B. M. poruszając się z prędkością 79 km/h niewątpliwie nie zastosował się do obowiązującego w tym miejscu ograniczenia prędkości, jego wina nie budzi wątpliwości, a zachowanie wyczerpało dyspozycję wykroczenia z art. 92a § 1 kw.

W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionemu na podstawie art. 92a § 1 kw kara grzywny w wysokości 300 złotych w pełni odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu B. M.. Ponadto, pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do obwinionego, tym bardziej, że jest on kierowcą, który dopiero co zdobył uprawnienia do kierowania pojazdem. Czyni także zadość potrzebie społecznego oddziaływania. Sąd przyjął, że B. M. dopuszczając się tego czynu, okazał lekceważące podejścia do obowiązującego porządku prawnego w zakresie poruszania się po drogach publicznych, jednak to lekceważące podejście nie było rażące, a jego czyn miał charakter incydentalny.

W środkach masowego przekazu nagłaśniane są sytuacje związane z nagminnym przekraczaniem prędkości przez kierujących pojazdami. Nie rzadko w wyniku popełnienia tego typu wykroczeń dochodzi do kolizji, wypadków drogowych z udziałem innych pojazdów, ale także pieszych, którzy w konfrontacji z pojazdem są zagrożeni dużo bardziej. Zdaniem Sądu w społecznym przekonaniu musi przestać funkcjonować pogląd, iż przekraczanie dozwolonej prędkości jest wykroczeniem drogowym mniejszej wagi. Jak da się bowiem zaobserwować, większość wypadków drogowych ma swoje podłoże właśnie w nadmiernej prędkości.

Rozstrzygniecie o kosztach postępowania oparto na treści art. 118 § 1 kpsw, zgodnie z którym w wypadku skazania obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania, których wysokość ustalono na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2467 ze zm.). Wysokość opłaty ustalono na podstawie art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.