Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bełchatowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 842/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

K. R.

Przestępstwo z art. 244 k.k. polegające na tym, że oskarżony w dniu 12 października 2022 roku o godz. 17.10 na ul. (...) w miejscowości Ł., woj. (...), jechał jako kierujący samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...), pomimo prawomocnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, orzeczonego wyrokami Sądu Rejonowego w Radomsku w sprawach sygn. akt II W 95/22 z dnia 04.05.2022 roku i II W 299/22 z dnia 26.05.2022 roku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Właściciel samochodu osobowego marki V. (...) o nr rej (...), R. R., przekazał pojazd do użytkowania synowi K. R. oraz jego ówczesnej partnerce N. K..

R. R. z braku wolnego czasu poprosił wymienionych, aby pojechali na przegląd samochodu do stacji kontroli pojazdów. Oskarżony i jego konkubina na takową kontrolę pojechali w dniu 12 października 2022 roku. Samochodem kierowała N. K..

N. K. była w ostatnim miesiącu zagrożonej ciąży. W drodze powrotnej źle się poczuła. Rozbolał ją brzuch, kręciło jej się w głowie, miała nudności, do tego była osłabiona, a tym samym obawiała się że może zemdleć, co zdarzało się jej już wcześniej w okresie ciąży.

Oskarżony z powodu złego samopoczucia partnerki postanowił zamienić się z nią miejscami i po zamianie to on kontynuował jazdę. Planował wrócić do domu i poprosić ojca, aby ten pojechał z N. K. do szpitala.

Po przejechaniu około 4 kilometrów, kierujący K. R. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji z uwagi na brak włączonych świateł, niezapięte pasy oraz prowadzenie rozmowy telefonicznej z ojcem w trakcie jazdy. Podczas interwencji okazało się, że oskarżony posiada zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w konsekwencji pojazd został przekazany przez funkcjonariuszy pasażerce N. K..

Na chwilę przed interwencją Policji, po zatrzymaniu pojazdu, oskarżony K. R. i jego partnerka N. K. podjęli nieskuteczną próbę zamiany miejscami w samochodzie, celem zmylenia funkcjonariuszy co do identyfikacji osoby prowadzającej pojazd.

notatka urzędowa

k. 1

kserokopia karty przebiegu ciąży

k. 108

zeznania świadka N. K.

k. 4

k. 101 - 102

zeznania świadka R. R.

k. 7 – 8

k. 101 - 102

wyjaśnienia oskarżonego

k. 16 – 17

k. 100 - 101

k. 120

W dniu zdarzenia wobec oskarżonego K. R. obowiązywały:

- środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku – orzeczony wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 04 maja 2022 roku w sprawie o sygn. akt II W 95/22, który to wyrok uprawomocnił się w dniu 23 czerwca 2022 roku.

- środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku – orzeczony wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 26 maja 2022 roku w sprawie o sygn. akt II W 299/22, który to wyrok uprawomocnił się w dniu 23 czerwca 2022 roku.

odpisy wyroków Sądu Rejonowego w Radomsku w sprawach II W 95/22 i II W 299/22

k. 12 - 13

karta karna

k. 83 - 85

K. R. był w przeszłości karany sądownie. Widnieje również w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jako sprawca wielu wykroczeń wymierzonych przeciwko bezpieczeństwu oraz porządkowi komunikacji.

karta karna

k. 83 - 85

informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

k. 18

Oskarżony K. R. nie cierpi na chorobę (...). Cechuje go osobowość nieprawidłowa o(...)

W chwili popełnienia zarzucanego czynu miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo-psychiatryczna

k. 73 - 78

Oskarżony przyznał się do kierowania pojazdem mimo obowiązującego wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, swoje zachowanie tłumacząc zaistnieniem stanu wyższej konieczności (złe samopoczucie partnerki, konieczność zawiezienia jej do lekarza).

wyjaśnienia oskarżonego

k. 16 – 17

k. 100 - 101

k. 120

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1.

notatka urzędowa

Niekwestionowany, niebudzący wątpliwości dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

odpisy wyroków Sądu Rejonowego w Radomsku w sprawach II W 95/22 i II W 299/22

Niekwestionowane, niebudzące wątpliwości dokumenty urzędowe sporządzone przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

kserokopia karty przebiegu ciąży

Niekwestionowany, niebudzący wątpliwości dokument sporządzony przez uprawniony podmiot w ramach jego kompetencji.

1.1.1.

opinia sądowo-psychiatryczna

Pełna, jasna, sporządzona przez podmiot dysponujący fachową wiedzą, zgodnie wymogami proceduralnymi – przez dwóch biegłych psychiatrów; w konsekwencji stanowiła wiarygodne źródło dowodowe.

1.1.1.

informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

Niekwestionowany, niebudzący wątpliwości dokument urzędowy potwierdzający uprzednią karalność K. R. za wykroczenia drogowe.

1.1.1.

karta karna

Niekwestionowany, niebudzący wątpliwości dokument urzędowy potwierdzający uprzednią karalność oskarżonego.

1.1.1.

zeznania świadka N. K.

Co do zasady wiarygodne, swobodne, logiczne, spójne, korespondujące z zeznaniami świadka R. R. i wyjaśnieniami oskarżonego, a przy tym umożliwiające odtworzenie przez sąd orzekający przebiegu zdarzenia z dnia 12 października 2022 roku.

Za nieprzekonujące, acz zarazem irrelewantne z perspektywy ustaleń dokonywanych w zakresie stanu faktycznego, sąd uznał jedynie depozycje świadka, jakoby zamiana miejsc z partnerem, a tym samym naruszenie przez niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego podyktowane było stanem wyższej konieczności, do czego sąd odniósł się szerzej w ocenie prawnej przypisanego oskarżonemu czynu.

1.1.1.

zeznania świadka R. R.

Spójne, zrozumiałe, konsekwentne, swobodne, nadto korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, tj. zeznaniami świadka N. K. i wyjaśnieniami oskarżonego, w oparciu o które sąd ustalił przebieg zdarzenia z dnia 12 października 2022 roku.

1.1.1.

wyjaśnienia oskarżonego

Co do zasady wiarygodne, swobodne, logiczne, spójne, korespondujące z zeznaniami świadków N. K. i R. R., a przy tym umożliwiające odtworzenie przez sąd orzekający przebiegu zdarzenia z dnia 12 października 2022 roku.

Za nieprzekonujące, acz zarazem irrelewantne z perspektywy ustaleń dokonywanych w zakresie stanu faktycznego, sąd uznał jedynie depozycje K. R. dotyczące wrogiego nastawienia funkcjonariuszy Policji oraz rzekomej niechęci wezwania przez nich pogotowania, jak również tego, jakoby zamiana miejsc z partnerką, a tym samym naruszenie przez niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego podyktowane było stanem wyższej konieczności, do czego sąd odniósł się szerzej w ocenie prawnej przypisanego oskarżonemu czynu.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

k. 102

informacja ze stacji kontroli pojazdów w Ł.

Na rozprawie w dniu 28 września 2023 roku – na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. – sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z informacji ze stacji kontroli pojazdów w Ł. na okoliczność tego, że oskarżony i jego partnerka w dacie zdarzenia uczestniczyli w kontroli samochodu marki V. (...) o nr rej. (...).

Sąd zadecydował o oddaleniu powyższego wniosku dowodowego, uznając wykazywaną okoliczność za udowodnioną zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, w oparciu o inne zgromadzone w postępowaniu źródła dowodowe, tj. spójne w tym zakresie zeznania świadków N. K. i R. R. oraz wyjaśnienia samego oskarżonego.

k. 120

dowód z opinii biegłego lekarza ginekologa

Na rozprawie w dniu 31 października 2023 roku – na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. – sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza ginekologa na okoliczność przebiegu ciąży, zagrożenia ciąży oraz samopoczucia N. K. w dacie zdarzenia.

Zdaniem sądu ustalenie przywoływanych faktów, zwłaszcza czy w okolicznościach sprawy oskarżony działał w warunkach stanu wyższej konieczności, nie wymagało wiadomości specjalnych i pozostawało domeną sądu orzekającego. Zarówno stan ciążowy, jak i złe samopoczucie partnerki K. R. w chwili zdarzenia zostały wykazane na podstawie innych dowodów, nie były to okoliczności kwestionowane przez którąkolwiek ze stron postępowania, a wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego w oczywisty sposób zmierzał do przedłużenia postępowania.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.

K. R.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 244 k.k. kto to nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne zdarzenia nie budziły wątpliwości. Ze zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym dokumentów w postaci odpisów prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w Radomsku wydanych w sprawach o sygn. II W 95/22 i II W 299/22 wprost wynika, że w dniu zdarzenia wobec oskarżonego K. R. obowiązywał środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Oskarżony przyznał zresztą, że w dniu 12 października 2022 roku jako kierujący pojazdem marki V. (...) został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczeń drogowych i że prowadził on samochód, mimo świadomości obowiązywania orzeczonego względem niego prawomocnie środka karnego.

Kierując pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w Ł., oskarżony nie zastosował się do wyżej wymienionego zakazu, swoim zachowaniem wypełniając znamiona przepisu art. 244 k.k.

Odnosząc się natomiast do przyjętej przez K. R. i jego obrońcę linii obrony, jakoby kierowanie pojazdem w dniu zdarzenia, a w konsekwencji naruszenie sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, podyktowane było stanem wyższej konieczności, w ocenie sądu przywołana linia obrony nie znosiła krytyki. Na wstępie wskazać należy, że podstawą uznania, iż w sprawie zachodzi kodeksowy kontratyp stanu wyższej konieczności, jest zaistnienie kolizji dóbr prawnych. Nie każda taka kolizja uzasadnia jednak zastosowanie instytucji z art. 26 § 1 i 2 k.k. Regulacja ta dotyczy bowiem wyłącznie sytuacji, w których występuje stan bezpośredniego niebezpieczeństwa dla dobra prawnego ratowanego, zaś poświęcenie jednego dobra prawnego kosztem drugiego stanowi konieczny warunek dla usunięcia bądź załagodzenia takowego stanu. Powoływanie się na stan wyższej konieczności nie jest natomiast dopuszczalne w przypadku, kiedy zagrożenie ma charakter jedynie potencjalny.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem sądu, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, nie sposób mówić o działaniu sprawcy w warunkach opisywanego kontratypu. Świadek N. K. szczegółowo opisała samopoczucie, które towarzyszyło jej podczas drogi powrotnej, i jakkolwiek za rozsądną należy uznać jej decyzję o zaprzestaniu dalszej jazdy, tak stan zdrowia wymienionej z pewnością nie tłumaczył naruszenia przez oskarżonego obowiązującego wobec niego środka karnego. Samopoczucie N. K. nie wymagało nagłej, niecierpiącej zwłoki interwencji medycznej, o czym świadczą zresztą nie tylko jej zeznania, ale i wyjaśnienia samego sprawcy, który nie wezwał przecież pogotowia, ale zamienił się z partnerką miejscami i pojechał dalej, planując dopiero po powrocie do domu poprosić ojca, aby ten pojechał wraz z jego konkubiną do lekarza. Ból brzucha, nudności czy zawroty głowy nie stwarzały bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia N. K., nadto oskarżony dysponował innymi możliwościami, których podjęcia zaniechał. Mógł on chociażby zadzwonić do kogoś znajomego z prośbą o transport, wezwać taksówkę czy w ostateczności, gdyby sytuacja rzeczywiście tego wymagała, wezwać karetkę pogotowia. Dodatkowo w ocenie sądu, o tym że złe samopoczucie świadka N. K. nie miało poważnego charakteru, świadczy zachowanie K. R. oraz jego konkubiny po popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego polegające na ponownej próbie zamiany miejsc w zatrzymanym samochodzie celem utrudnienia funkcjonariuszom Policji przeprowadzenia kontroli, jak i identyfikacji osoby kierującej pojazdem.

Powyższe sprawiło, że sąd zadecydował o przypisaniu K. R. popełnienia przestępstwa kwalifikowanego z art. 244 k.k., zgodnie z zarzutem aktu oskarżenia, nie znajdując zarazem podstaw do przyjęcia, iż oskarżony działał w warunkach kontratypu stanu wyższej konieczności regulowanego treścią art. 26 k.k.

Sąd, mając jednocześnie na uwadze datę popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa, tj. 12 października 2022 roku, w oparciu o art. 4 § 1 k.k. jako kwalifikację prawną czynu przyjął art. 244 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2022 roku – ustawa obowiązująca uprzednio była bowiem dla sprawcy względniejsza przez wzgląd na brak obligatoryjnego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5000 złotych, do którego orzeczenia w obecnym stanie prawnym obliguje sąd dyspozycja art. 43a § 2 k.k.

☐

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. R.

1.

1.

Sąd na podstawie art. 244 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania zdolności rozpoznania przez oskarżonego znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. W świetle opinii psychiatrycznej należy stwierdzić, że K. R. nie cierpi na chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe bądź poważne schorzenia neurologiczne, które miałyby wpływ na jego poczytalność w chwili popełnienia czynu zabronionego.

Oskarżony z pełną premedytacją, w zamiarze bezpośrednim dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, nie bacząc na potencjalne konsekwencje swojego nieodpowiedzialnego zachowania.

Stopień winy sprawcy sąd określił zresztą jako umiarkowany. Jakkolwiek bowiem decyzja K. R. o prowadzeniu samochodu mogła być podyktowana obawami o zdrowie partnerki i nienarodzonego syna, tak jego zachowanie po zatrzymaniu pojazdu, mające na celu utrudnienie funkcjonariuszom Policji czynności, niewątpliwie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez K. R. przestępstwa także należało określić jako umiarkowany. Oskarżony z jednej strony kolejny raz dopuścił się ustawowo zabronionego czynu wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (mimo iż wielokrotnie był karany za wykroczenia drogowe), a zarazem nie poszanował prawomocnych rozstrzygnięć sądu, ukazując lekceważący stosunek względem obowiązujących wobec niego zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Nie bez znaczenia pozostaje jednak towarzysząca mu podczas zdarzenia motywacja (obawa o zdrowie partnerki w zagrożonej ciąży) oraz fakt, że w realiach rozpoznawanej sprawy oskarżony przejechał nieznaczny odcinek drogi, nie powodując swoim zachowaniem konkretnego zagrożenia bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu.

Jako okoliczności łagodzące, mające wpływ na wymiar kary bliższy dolnej granicy ustawowego zagrożenia uregulowaną w art. 244 k.k. sąd poczytał przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego czynu oraz motywację sprawcy. Nie umknęła jednak uwadze sądu pełna treść wyjaśnień K. R., która wyraźnie wskazuje na lekceważący, bagatelizujący stosunek zarówno do przepisów prawnych, jak i prawomocnych rozstrzygnięć sądu.

Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary sąd uwzględnił również uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa, a także wykroczenia drogowe.

Mając powyższe na uwadze, przy zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary z art. 53 k.k., sąd doszedł do przekonania że wyłącznie bezwzględna kara pozbawienia wolności ma szansę wywrzeć na oskarżonym jakikolwiek wpływ. Ze względu jednak na nietypowe okoliczności zdarzenia oraz motywację sprawcy, sąd zadecydował o wymiarze bliższym dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przestępstwo z art. 244 k.k. tj. 4 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem sądu, wymierzona kara uwzględni podstawowe cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do oskarżonego oraz uczyni zadość potrzebie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

K. R.

2.

1.

Na mocy art. 42 § 1a pkt 2 k.k. sąd orzekł wobec K. R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Wskazać należy, że zgodnie z treścią przywoływanego przepisu orzeczenie takiego zakazu przez sąd było obligatoryjne.

Sąd za zasadne uznał zarazem wyłączenie oskarżonego z ruchu na 3-letni okres obowiązywania zakazu, przy rozpatrzeniu wszystkich okoliczności opisanych już szerzej przy wymiarze kary.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

W świetle wydanego w dniu 20 grudnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt SK 78/21 wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sąd zasądził na rzecz adwokat I. M. kwotę 1239,84 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, której to wysokość – wliczając należny podatek Vat - ustalona została w oparciu o § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (z uwzględnieniem dwóch terminów rozprawy).

4.

Z uwagi na niedawne narodziny dziecka oskarżonego K. R. oraz fakt, że wyrokiem orzeczono wobec niego bezwzględną karę pozbawienia wolności, która uniemożliwi mu osiąganie dochodów z pracy zarobkowej, sąd uznał iż obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w sprawie byłby dla niego i jego rodziny zbyt uciążliwy. W konsekwencji, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., sąd zwolnił oskarżonego od ich poniesienia, w całości przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

1Podpis