Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Bełchatowie

F o r m u l a r z U K 1

Sygnatura akt

II K 591/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

X

3.1. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

1

S. G.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 177 § 1 kk karze podlega ten, kto naruszając, choćby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 kk.

Zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym to pojęcie, którego znaczenie można sprowadzić do zespołu reguł określających sposób zachowania się w ruchu. Są to zarówno reguły zawarte w przepisach określających porządek poruszania się na szlakach komunikacyjnych i zachowanie się w typowych dla ruchu sytuacjach lub wyrażone przez przyjęte oznakowanie, oświetlenie i sygnalizację, jak i reguły nieskodyfikowane w sposób szczegółowy, a wynikające z wyżej wymienionych przepisów oraz istoty bezpieczeństwa w ruchu, które muszą znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie ma sprecyzowanego przepisu (uchwała pełnego składu Izby Karnej SN z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33). Powinny one minimalizować stopień niebezpieczeństwa związany z poruszaniem się pojazdem mechanicznym. Ruch ten bowiem związany jest zagrożeniem wyższym od przeciętnego dla takich dóbr chronionych prawem jak życie, zdrowie lub mienie.

Z treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 – dalej w skrócie (...)) wynika, że uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.

Pod pojęciem „szczególnej ostrożności” stosownie do uregulowania zawartego art. 2 pkt 22 (...) rozumieć należy ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.

Natomiast według art. 26 ust. 1 (...) kierujący pojazdem zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszego znajdującego się na tym przejściu albo na nie wchodzącego i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na tym przejściu albo wchodzącemu na to przejście.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż nie ulegało wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem nieumyślnie naruszył przytoczone zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, gdyż kierując samochodem marki T. (...) o nr rej. (...) nie zachował szczególnej ostrożności, nieuważnie obserwował drogę przed pojazdem oraz nie ustąpił pierwszeństwa znajdującej się na przejściu dla pieszych L. Z. (1) i potrącił ją.

Z uwagi oślepiające słońce kierujący pojazdem nie widział wejścia pieszej na przejście ani poruszania się po tym przejściu przez nią. Poza tym oskarżony manewr hamowania rozpoczął dopiero po uderzeniu w pieszą. Wszystko to świadczy bezsprzecznie o nieobserwowaniu w należyty sposób przedpola jazdy, pomimo obowiązku zachowania szczególnej ostrożności, który w rejonie przejścia dla pieszych wymagał zwiększenia uwagi i koncentracji w prowadzeniu pojazdu. (por. uchwałę Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 30 lipca 2009 r. (...) 49/09). Okoliczność natomiast, która utrudniała kierującemu pojazdem obserwację drogi w postaci niesprzyjającego kąta padania promieni słonecznych nie umniejsza stopnia naruszenia obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przy dojeżdżaniu do przejścia dla pieszych, a wręcz przeciwnie. Tak naprawdę ewidentnie przemawia to przecież za naruszeniem obowiązku zachowania szczególnej ostrożności, gdyż w takich warunkach drogowych prowadzenie pojazdu z prędkością dopuszczalną na tym odcinku drogi miało niewiele wspólnego z dostosowaniem się uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.

Wynikiem naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym było nieumyślne spowodowanie przez oskarżonego wypadku, gdyż S. G. potrącił pieszą L. Z. (2), która doznała obrażeń ciała określonych w art. 157 § 1 kk w postaci wieloodłamowego złamania w 1/4 bliższej piszczeli ze złamaniem głowy kości strzałkowej, złamania żeber V-IX lewych, urazu głowy z raną o długości ok. 50 mm.

Powyższe oznacza, że oskarżony swoim czynem wyczerpał dyspozycję występku wypadku drogowego przewidzianego w art. 177 § 1 kk.

3.2. Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.3. Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. G.

1

1

2

Przy wymiarze kary, Sąd wziął pod uwagę na korzyść oskarżonego uprzednią jego niekaralność oraz przyznanie się do winy.

Stosownie do treści art. 58 § 1 kk, jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Mając to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie stopniowi winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości jego czynu najpełniej odpowiada wymierzona z zastosowaniem art. 37a § 1 kk kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych. Oskarżony nie był, bowiem uprzednio karany, a przestępstwo miało charakter nieumyślny.

Wymierzona grzywna pozwala także na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do oskarżonego, gdyż będzie stanowić realnie odczuwalną konsekwencję o charakterze majątkowym. Biorąc zaś pod uwagę możliwości zarobkowe oskarżonego wysokość stawki dziennej należało ustalić na kwotę 10 zł.

Zgodnie z art. 46 § 1 kk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

W myśl natomiast art. 444 § 1 kc oraz 445 § 1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a ponadto sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Jeżeli jednak orzeczenie obowiązku określonego w art. 46 § 1 kk jest znacznie utrudnione, sąd stosownie do treści art. 46 § 2 kk może orzec zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

Nawiązka przybiera więc w takim przypadku postać swoistego zryczałtowanego odszkodowania, choć przy określaniu jej wysokości sąd powinien oszacować ją w granicach przybliżonych do wysokości wyrządzonej szkody, tak aby spełniła swą kompensacyjną funkcję. Orzeczenie o nawiązce na podstawie art. 46 § 2 kk stanowi zatem swoisty jurydyczny „surogat” rozstrzygnięcia o odszkodowaniu lub zadośćuczynieniu (P. Kozłowska - Kalisz [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2023, art. 46).

W niniejszej sprawie orzeczenie obowiązku naprawienia szkody i zadośćuczynienia jest znacznie utrudnione. Proces bowiem leczenia L. Z. (3) jeszcze trwa i w dalszym ciągu ponoszone są koszty z tym związane, zaś kompleksowe określenie krzywdy jakiej doznała pokrzywdzona przekraczałoby ramy postępowania karnego i uniemożliwiłoby jego zakończenie w rozsądnym terminie. W związku z tym, orzeczenie nawiązki było jak najbardziej uprawnione.

Biorąc zatem pod uwagę koszty, które wyniknęły z uszkodzenia ciała i wywołania rozstroju zdrowia pokrzywdzonej oraz wysokość przysługującego jej zadośćuczynienia za krzywdę jakiej doznała, dojść należało do wniosku, że orzeczona nawiązka powinna sięgać kwoty 8000 zł. Dlatego też, orzeczo ją w tej wysokości, co oczywiście nie stoi na przeszkodzie ewentualnego dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego (art. 46 § 3 kk).

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

4

Na podstawie art. 627 kpk oraz § 11 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 7 w zw. z § 15 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (t. j. Dz. U. 2023, poz. 1935 z późn. zm.) Sąd zasądził oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 1200 zł tytułem zwrotu wydatków przez nią poniesionych.

Sąd w oparciu o dyspozycję art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, gdyż ich uiszczenie z racji utrzymywania się z niewielkiego wynagrodzenia jest dla niego zbyt uciążliwe.

8. PODPIS